Uyku Getiren Yıldız

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Çok uzak bir kasabada, küçük bir kız yaşarmış. Adı Ada imiş.

Ada, gündüzleri koşar, oynar, gülermiş. Ama akşam olunca, annesi “Hadi yatma zamanı” dediğinde, küçük suratı asılırmış. Uyumak istemezmiş hiç.

”— Ama anne!” diye direnirmiş Ada her akşam. “Uyursam oyun biter! Oyuncaklarım bana kızar! Yıldızlar beni özler!”

Annesi gülümser, saçlarını okşarmış. “Yıldızlar seni özlemez canım. Tam tersine, sen uyurken seni izlerler.”

Bu sözü duyan Ada, bir akşam pencereden gökyüzüne bakmaya karar vermiş. Pencereyi aralamış, başını çıkarmış. Gökyüzü karanlık, ama yıldızlarla doluymuş. Bir tanesi, hepsinden daha parlak, daha nazikçe parlıyormuş.

Birden o yıldız, küçük bir ışık topuna dönüşüp yavaşça aşağı süzülmüş. Ada’nın penceresine konmuş. Işık dağılınca, ortada küçük, gülümseyen bir yıldız belirivermiş.

”— Merhaba Ada,” demiş yıldız. Sesi çiğ damlası gibi tatlıymış.

Ada şaşkınlıkla bakakalmış. “Sen… sen konuşuyorsun?”

”— Elbette,” demiş yıldız. “Ama beni yalnızca uyumaya hazır kalpler duyabilir. Sen bugün çok oynadın, değil mi?”

”— Çok!” demiş Ada. “Topla oynadım, boyadım, koştum…”

”— Peki, bacakların yorgun değil mi?” diye sormuş yıldız.

Ada bir an düşünmüş. Evet, bacakları biraz ağrıyormuş. Gözleri de hafifçe yanıyormuş aslında.

”— Vücudun sana bir şey söylüyor,” diye fısıldamış yıldız. “Dinlenmek istiyor. Çünkü uyurken sen büyürsün, rüyalar görürsün, yarın yine koşmaya hazırlanırsın.”

”— Ama oyun bitecek…” demiş Ada, sesi biraz titreyerek.

”— Oyun bitmez,” demiş yıldız. “Yarın sabah, güneş doğunca, oyuncakların seni bekliyor olacak. Ama önce bir yolculuğa çıkmalısın: rüyalar şehrine.”

Ada merakla sormuş: “Rüyalar şehri neresi?”

Yıldız parlamış, çok güzel bir ışık saçmış. “Orada bulutlar pamuk gibidir, nehirler bal akar, sen istediğin her şeye binebilirsin. Uçurtmayla uçabilir, tavşanla yarışabilir, ayı bal yiyebilirsin. Ama bu şehre kapısı yalnızca uyuyanlar açabilir.”

Ada gözlerini kırpıştırmış. Birden rüyalar şehri çok cazip gelmiş.

”— Peki, nasıl gideceğim oraya?” diye sormuş usulca.

”— Gözlerini kapat,” demiş yıldız. “Derin bir nefes al… bir daha… bir daha… Ben seni götüreceğim.”

Ada yatağına girmiş, yorganı çekmiş. Gözlerini kapatmış. Yıldız alnına konmuş, hafifçe ısıtmış.

”— Şimdi, yumuşak bir bulut hayal et,” demiş yıldız. “Seni sarıyor. Hafif, çok hafif… Bir kuş tüyü kadar hafif…”

Ada bir bulut hayal etmiş. Vücudu gevşemeye başlamış. Bacakları rahatlamış, kolları ağırlaşmış.

”— Şimdi narin bir müzik düşün…” diye fısıldamış yıldız. “Rüzgarın yapraklara dokunuşu… Issız bir ormanda bir kuşun şarkısı…”

Ada gülümsemiş. Göz kapakları çok ağırlaşmış.

”— Şimdi tatlı bir anı hatırla…” demiş yıldız son kez. “Annenin sarılması… Sıcacık bir çikolata… Gülen bir yüz…”

Ada, annesinin sarıldığı anı düşünmüş. Sıcacık. Güvenli. Huzurlu.

”— Bir, iki, üç…” diye saymaya başlamış yıldız, sesi gittikçe uzaklaşırken. “Üç… iki… bir… rüyalar şehrine hoş geldin, küçük Ada…”

Ve Ada, derin, tatlı bir uykuya dalmış. O gece rüyasında bulutların üzerinde uçmuş, bal nehrinde kayıkla gezerken bir yavru ayıyla tanışmış. Sabah uyandığında, güneş yüzüne gülümsemiş, annesi yanına gelmiş.

”— Nasıl uyudun?” diye sormuş annesi.

Ada esneyerek gülümsemiş. “Çok güzel. Bir yıldızla tanıştım. Bana rüyalar şehlini gösterdi.”

O günden sonra, Ada bir daha uyumam dememiş. Çünkü biliyormuş: Uyumak bitmek değil, yeni bir maceraya başlamaktır.

Gökten gelen yıldız hâlâ parlıyormuş her gece, Ada’nın penceresinde. Ve her uyumak istemeyen çocuğun penceresinde…

Bir masal da sana, bir masal da bana. Yatanlar kalksın, uyuyanlar uyanmasın. Uyku kuşu başına konsun. 🌙