Sevgi Dolu Bahçe

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Küçük bir kasabada, yeni taşınmış bir aile yaşarmış. Ailenin küçük bir kızları varmış. Adı Yaprak imiş.

Yaprak’ın yeni evinin arkasında bir bahçe varmış. Ama bu bahçe, neşeli bahçelere benzemiyormuş. Çimleri sararmış, çiçekleri solmuş, ağaçlarının yaprakları pörsümüş. Toprağı çatlamış, kurumuş. Kuşlar bile uğramaz, kelebekler bile konmazmış bu bahçeye. Komşular, “Bu bahçe kurumuş,” derlermiş. “Bir daha yeşermesi zor.”

Yaprak, bahçeye ilk baktığında gözleri dolmuş. “Anne,” demiş, “bu bahçe hasta mı?”

Annesi gülümsemiş. “Belki hasta değil canım. Belki sadece sevgiye aç.”

Yaprak o sözü hiç unutmamış. Ertesi sabah, erkenden kalkmış. Mutfağa inmiş, küçük bir kovayı suyla doldurmuş. Babasından bir maşa istemiş, bahçeye çıkmış. Önce solmuş çiçeklerin yanına diz çökmüş. Yaprak’ın küçük elleri, çiçeklerin pörsümüş yapraklarına dokunmuş.

”— Merhaba,” demiş usulca. “Ben Yaprak. Yeni taşındım buraya. Adımı duydun mu? Senin de adın Yaprak olabilir,ister misin?”

Çiçek cevap vermemiş tabii. Ama Yaprak, onun yapraklarını okşamış, sonra suyunu içine damla damla akıtmış. Sonra kurumuş çimlere dönmüş. “Siz de susamışsınız herhalde,” demiş. “Afedersiniz ki sizi önce fark edemedim.”

Gün geçmiş. Yaprak her sabah aynı saatte bahçeye çıkmış. Bir gün çiçekleri sulamış, bir gün çimleri, bir gün ağaçları. Her birine tek tek dokunmuş, isim takmış, şefkatle konuşmuş. “Gül Hanım, bugün nasılsın?” diye sormuş. “Lale Bey, yaprakların biraz daha diri görünüyor bugün.” “Küçük Çimen, sana biraz daha su vereyim, sen susuz kalamazsın.”

Komşular, Yaprak’ı pencereden izlerlermiş. Bir teyze, “Bu kız boşuna uğraşıyor,” demiş. “O bahçe ölmüş bir kere.” Bir amca, “Susuz toprakta ne biter?” diye eklemiş.

Ama Yaprak onları dinlememiş. O, bahçesini seviyordu. Ve sevgi, dinlemeyi bilmezmiş sözlerin soğukluğuna.

Bir hafta geçmiş. Bir sabah Yaprak bahçeye çıktığında, bir şey görmüş: solmuş gülün yanında, minik, yeşil bir filiz! Toprağı yarmış, başını uzatmış. Yaprak sevinçten ellerini çırpmış.

”— Gül Hanım!” diye bağırmış. “Yeni bir yaprak! Sen geri dönüyorsun!”

Gül cevap vermedi, ama Yaprak onun mutlu olduğunu hissetmiş. O günden sonra daha bir hevesle bahçesine koşar olmuş. Komşu teyze, bir akşam Yaprak’a seslenmiş: “Kızım, o bahçeye boşuna emek veriyorsun. Zamanını oyun oynayarak geçirmelisin.”

Yaprak gülümsemiş. “Teyze,” demiş, “bu benim için oyun gibi. Buraya gelince mutlu oluyorum. Onlar da beni fark etti galiba.” Teyze başını sallamış, ama Yaprak’ın yüzündeki parıltıyı görmüş de bir şey söylememiş.

Gül cevap vermedi, ama Yaprak onun mutlu olduğunu hissetmiş. O günden sonra daha bir hevesle bahçesine koşar olmuş.

Günler geçtikçe, bahçe değişmeye başlamış. Çimler yavaş yavaş yeşerdi; önce tek tük, sonra geniş alanlar halinde. Çiçekler dikleşti; soluk renkleri canlandı. Ağaçların dallarında yeni tomurcuklar belirdi. Toprak yumuşadı; çatlakları kapandı. Ve bir sabah, bahçeye bir arı geldi. Sonra bir kelebek. Sonra bir sinekkovan. Sonra bir tarla kuşu kondu bahçenin çitine.

Yaprak, bahçeyi izledikçe büyülenmiş. “Anne!” demiş bir akşam. “Bahçe uyanıyor! Ben de mi uyandırdım?”

Annesi gülümsemiş. “Sevgin uyandırdı canım. Sen her gün geldin, konuştun, suladın, dokundun. Canlılar buna şefkat der. Şefkat gören her şey canlanır.”

Yaz ortasında, bahçe tanınmaz hale gelmiş. Gül Hanım kızıl kırmızı açmış; Lale Bey dimdik boy göstermiş; küçük Çimenler yeşil bir halı gibi uzanmış. Ağaçlar yapraklarla dolmuş, gölgesinde kuşlar yuva yapmış. Kelebekler dans eder, arılar vızıldar, tarla kuşları şakırmış. Komşular artık gülümseyerek Yaprak’a bakar olmuş. “Bu kız,” derlermiş, “sihirli eller.”

Ama Yaprak biliyordu: sihir, ellerinde değildi. Sihir, kalbinden geliyordu. Her sabah kalkıp bahçeye gelmesi, sevgiyle dokunması, sabırla beklemesi, şefkatle konuşması… İşte asıl sihir buydu.

Bir akşam, güneş batarken, Yaprak bahçeye oturmuş. Gül Hanım’ın yanına diz çökmüş. “Teşekkür ederim,” demiş. “Sen de beni büyüttün. Ben sana su verdim, sen bana güzellik verdin. Bu paylaşmak demek.”

Bahçe, sessizce, o akşam rüzgarıyla cevap vermiş. Yaprak yaprakları hışırdamış, çiçekler başlarını sallamış. Yaprak gülümsemiş. Anlamıştı: sevgi, bir bahçeye verilirse çiçek olur; bir kalbe verilirse umut olur; bir dosta verilirse güven olur.

O günden sonra, Yaprak’ın bahçesi hep yeşil kalmış. Çünkü Yaprak hep sevgiyle bakmış. Ve kasabadaki çocuklar, onun bahçesini görüp kendi bahçelerine, kendi saksılarına, kendi küçük dünyalarına sevgiyle bakmaya başlamışlar. Çünkü öğrenmişlerdi: sevgiyle ve sabırla bakılan her şey, yeniden canlanır.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Solan gül açsın, kuruyan bahçe yeşersin. Şefkat yağmuru gönlüne damla damla konsun. 🌷