Sabırsız Tavşan Bambi

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Çiçeklerle dolu, pırıl pırıl bir çayırda, pofuduk kuyruklu bir tavşan yaşarmış. Adı Bambi imiş.

Bambi çok tatlı bir tavşanmış. Sevimli, neşeli, zıpkın gibi… Ama bir huyu varmış ki, anasını babasını deli edermiş: Sabırsız.

Ne olsa hemen olsun istermiş. Sabah kalkar, “Anne, kahvaltı hemen gelsin!” diye zıplarmış. Oyuna çıkmak istese, “Hadi şimdi, hemen, çok bekledim!” diye bağırırmış. Bir hikaye dinlerken, “Sonra ne oldu? Çabuk anlat!” diye atılırmış. Hatta bahçeye ektikleri havucun “Neden hemen büyümüyor?” diye her sabah kovuğundan çıkar, toprağı eşeler, köküne bakarmış.

Annesi gülümser, “Canım, havuç biraz zaman ister,” dermiş.

”— Ama ben şimdi istiyorum!” diye zıplarmış Bambi. “Beklemek sıkıcı!”

Babası başını sallarmış. “Sabır, küçük tavşan, en tatlı meyveyi verir.”

Ama Bambi bu sözü anlamazmış. Beklemek ne demek? Bir şey istenince hemen olmalı değil mi?

Bir ilkbahar sabahı, Bambi’nin teyzesi Yıldız Teyze ziyarete gelmiş. Yanında küçük bir hediye getirmiş: Saksıda minik, taze bir çilek fidanı. Yaprakları yemyeşil, sapı incecik, çok sevimli.

”— Bu senin için, Bambi,” demiş Yıldız Teyze. “Ona iyi bakarsan, yaz ortasında tatlı kırmızı çilekler verecek.”

Bambi’nin gözleri parlamış. Çilek! En sevdiği şey! Hemen saksıyı kucağına almış, koklamış, “Ne zaman çıkar? Bugün mü? Yarın mı?” diye sormuş.

Yıldız Teyze gülümsemiş. “Birkaç ay sonra, canım. Sabırla sulamalı, güneşe çıkarmalı, sevgiyle beklemelisin.”

Bambi sevinçle saksıyı balkona koymuş. İlk gün heyecanla bakmış, ikinci gün bakmış, üçüncü gün… Hiçbir şey olmuyormuş. Sadece birkaç yaprak varmış, çilek falan yok.

”— Çabuk çabuk!” diye mırıldanmış Bambi fidana. “Ne bekliyorsun?”

Dördüncü gün, Bambi dayanamamış. Fidanı çekiştirmiş, “Biraz uzasana!” demiş. Yaprakları biraz açmış gibi gelmiş ama çilek yok. Beşinci gün, daha çok çekiştirmiş. Altıncı gün, sapı bükmüş, “Lütfen, lütfen, bir çilek olsun!”

Ama bir şey olmamış. Yedincü gün, Bambi uyanmış, balkona koşmuş, saksıya bakmış… Ve ağlamaya başlamış. Çünkü fidan, onun çekiştirmelerinden dolayı solmaya başlamış. Yaprakları pörsümüş, sapı eğrilmiş.

Annesi yanına gelmiş. “Bambi, ne yaptın?”

Bambi hıçkırıklarla anlatmış. “Çilek istedim… Bekleyemedim… Çekiştirdim… Şimdi de ölüyor!”

Annesi şefkatle omzundan tutmuş. “Canım, bitkiler de duyguları olan canlılar gibidir. Onları zorlarsan incinir. Sabırla bakarsan, sana güzellikler verir.”

Bambi burnunu çekmiş. “Ama beklemek çok zor!”

”— Bilirim,” demiş annesi. “Ama bilmen gereken bir şey var: Beklerken sadece oturmazsın. Ona su verirsin, güneşe çıkarırsın, onunla konuşursun, ona şarkı söylersin. Beklemek aslında sevmektir.”

Bambi bir an düşündü. Sonra fidanı nazikçe düzeltmiş, birazcık su vermiş. “Özür dilerim,” diye fısıldamış. “Seni zorladım. Artık sabredeceğim.”

O günden sonra Bambi, her sabah kalktığında fidana bakar ama çekiştirmezmiş. Ona su verir, yapraklarını okşar, bazen ona şarkı mırıldanır, “Bugün nasılsın?” diye sorarmış. Fidan, yavaş yavaş canlanmış. Yaprakları açılmış, sapı dikleşmiş.

Bir gün, Bambi fidanı kontrol ederken, minik bir beyaz çiçek görmüş. Kalbi hoplamış. “Anne! Anne! Çiçek açtı!”

Annesi gülümsemiş. “Harika! Demek çilek yolda.”

Günler geçmiş. Çiçeğin taç yaprakları dökülmüş, yerinde yemyeşil, minik bir top kalmış. Bambi her sabah o topa bakar, “Büyü büyü büyü,” diye tembihlermiş. Yavaş yavaş, top büyümüş, önce sararmış, sonra turuncu, en sonunda parlak kırmızı bir çilek olmuş!

Bambi çileği gördüğünde, havalara zıplamış. “Anne! Oldu! Oldu! Çilek oldu!” Gözleri sevinçten parlamış, kalbi gümbür gümbür atmış.

Ama bir şey daha fark etmiş. Çileği kopardığı an, çok özel bir tat vardı ağzında. Sadece çileğin tadı değil; beklemenin, sabretmenin, sevgiyle bakmanın tadı. Bu çilek, hiçbir çileğe benzemiyormuş. Çünkü Bambi onu kazanmış.

”— Anladım,” demiş Bambi annesine, çileğin yarısını uzatırken. “Sabırymış güzel olan şey. Hemen gelen tatlı olur; ama bekleyen, daha da tatlı olur.”

Annesi çileği almış, gülümsemiş. “Aferin sana, küçük tavşan. Bu çok kıymetli bir ders.”

O yaz, Bambi’nin fidanı bir çilek değil, onlarca çilek vermiş. Bambi hepsini sabırla beklemiş, sevgiyle toplamış, arkadaşlarıyla paylaşmış. Hatta havuçların da zamanla büyüdüğünü, sabırla beklenince daha tatlı olduklarını keşfetmiş.

Artık Bambi “Hemen, hemen!” demiyormuş. Bunun yerine, “Biraz zaman ister,” diyebiliyormuş. Annesinin sözünü anlamış: Sabrın sonunda, en tatlı meyveler bekler.

Güneş batmış, yıldızlar yanmış. Bambi kovuğunda yatarken, yarınki yeni çilekleri hayal eder, tatlı tatlı gülümsermiş. Sabah olunca kalkar, fidanına “Günaydın!” der, yeni bir günün sabrını taşımaya başlarmış.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Sabreden muradına, sabırsız zararına ermeye. Sabır çiçeği başına konsun. 🐰