Paylaşmayı Öğrenen Ayıcık

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Çok uzak bir ormanın derinliklerinde, pırıl pırıl bir ırmak kenarında, sevimli bir miş miş ayıcık yaşarmış. Adı Bubu imiş.

Bubu’nun en sevdiği şey, tatlı, altın rengi, akışkan bal imiş. Her sabah kovuğundan çıkar, çiçeklerden öz toplar, küçük çömleğine biriktirirmiş. Çömleği dolar, taşar; Bubu da keyfine diyecek yokmuş.

Ama Bubu’nun bir tuhaf huyu varmış: Balını kimseyle paylaşmak istemezmiş.

”— Bu benim balım!” dermiş her seferinde. “Ben topladım, ben biriktirdim. Kimseye verecek değilim!”

Ormandaki hayvanlar, Bubu’ya bal isterlermiş. Tavşan Pamuk “Bir kaşık olsun” dermiş, Bubu başını çevirirmiş. Sincap Cıvıl “Bir tatlı tadar mıyım?” diye sorarmış, Bubu çömleğini kapatırmış. Kirpi Piti “Sadece koklayayım” dediğinde bile, Bubu “Olmaz!” diye bağırırmış.

Zamanla, ormandaki hayvanlar Bubu’dan uzaklaşmaya başlamış. Çünkü Bubu’nun yanında oyun da paylaşılmıyor, şarkı da paylaşılmıyor, gülücük de paylaşılmıyormuş. Herkes, “Bubu hep kendi balını düşünür,” diyerek başka arkadaşlar bulmuş.

Bubu, başta pek aldırmamış. “İyi ki gittiler,” diye düşünmüş. “Daha çok bal bana kalır.” Çömleğinin başına oturmuş, kaşığını çıkarmış, tatlı tatlı yemeye başlamış.

İlk gün keyifliymiş. İkinci gün de iyiymiş. Bubu kovuğunda yatmış, bal yemiş, uyuklamış. “Ne güzel,” diye düşünmüş, “kimsenin beni rahatsız etmesine gerek yok.” Ama üçüncü gün, Bubu bir tuhaf hissetmiş. Çömleği hâlâ doluymuş, bal hâlâ tatlıymış; ama bir şey eksikmiş. İçinde bir boşluk, bir sızı varmış. Kovuğu çok geniş, çok sessizmiş. Dışarıda rüzgar esiyormuş ama Bubu’ya “Günaydın!” diyecek kimse yokmuş.

”— Nedir bu?” diye mırıldanmış Bubu. Karnı tok, çömleği dolu, kovuğu sıcak… Yine de huzursuzmuş. Yastığını kabartmış, çömleğini okşamış. “Benim balım var ya,” demiş kendi kendine. “Daha ne isteyebilirim ki?” Ama sesi titrek çıkmış, içindeki boşluk büyümekten duramamış.

Dördüncü gün, Bubu dışarı çıkmış. Orman çok sessizmiş. Kuşlar ötüyormuş ama Bubu’ya seslenmiyorlarmış. Sincaplar dallarda zıplıyormuş ama Bubu’ya bakmıyorlarmış. Kelebekler çiçekten çiçege konuyormuş, kimsenin Bubu’ya “Gel beraber uçalım!” dediği yokmuş. Çayırda Tavşan Pamuk, Kirpi Piti ve Sincap Cıvıl bir oyun oynuyorlarmış; gülüşüyorlar, neşeyle bağrışıyorlarmış. Bubu, bir ağacın arkasından onları izlemiş. Küçük kulakları öne düşmüş, omuzları çökmüş.

”— Keşke…” demiş usulca. “Keşke ben de oynayabilsem.”

Ama arkadaşlarına kırgındı onlar. Onu aramamışlardı bile. Bubu’nun gözleri dolmuş. Bal neye yarar, diye düşünmüş, yanında gülecek kimse yoksa?

Tam o sırada, rüzgar tatlı bir koku taşımış. Çayırın öbür ucunda, Pamuk’un annesi taze çörek pişiriyormuş. Bubu’nun karnı guruldamiş. O sırada Cıvıl, Bubu’yu görmüş.

”— Bubu!” diye seslenmiş neşeyle. “Gel sen de oyna!”

Bubu şaşırmış. “Ama… ben size bal vermedim ki.”

Cıvıl gülümsemiş. “Olsun. Bal olmasa da oynayabiliriz.”

Bubu yavaşça yaklaşmış. Kalbi küt küt atıyormuş. Ya onu kovarlarsa? Ya da yine “Olmaz!” derlerse? Ama hayvanlar onu sevgiyle karşılamışlar. Pamuk elinden tutmuş, “Hadi saklambaç oynayalım!” demiş.

Bubu o gün, hayatında ilk kez, bal düşünmeden koşmuş, gülmiş, saklanmış. Neşesi öyle büyükmış ki, içi pırıl pırıl olmuş. Akşam olunca, herkes yorgun ama mutlu çayırda otururken, Bubu bir şey fark etmiş: Balından bile tatlı bir şey varmış — arkadaşlarla gülmek.

Birden ayağa kalkmış. “Ben… ben bir şey getireceğim,” demiş. Koşa koşa kovuğuna gitmiş, çömleğini kucağına almış, geri dönmüş.

”— Bu balı,” demiş Bubu, sesi biraz titreyerek, “sizlerle paylaşmak istiyorum. Çünkü siz, bana balın tadından daha güzel bir şey öğrettiniz.”

Pamuk şaşkınlıkla sormuş: “Neyi?”

Bubu gülümsemiş. “Paylaştıkça bir şey güzelleşir. Tek başına yenen bal tatlıdır; ama dostlarla yenilen bal, tatlıların en büyüğüdür.”

Hep birlikte çömleğin etrafına oturmuşlar. Pamuk bir kaşık almış, Cıvıl bir kaşık, Piti bir kaşık… En son Bubu da bir kaşık almış. Ama Bubu fark etmiş: Bal, her kaşıktıkta bir azalıyormuş; ama neşesi, her paylaşımda bir katlanıyormuş. Çömlek boşalınca, içi dopdoluymuş.

O geceden sonra, Bubu balını herkesle paylaşır olmuş. Her sabah ormandaki hayvanları çağırır, “Bal kahvaltısı!” diye bağırırmış. Birlikte toplarlar, birlikte yerler, birlikte gülerlermiş. Bubu’nun kovuğu artık yalnız değilmiş; ormanın en neşeli, en sıcak yeri olmuş.

Ve Bubu, bir şeyi öğrenmiş: Paylaştığın şey azalmaz; sevgiye dönüşür, kalbinde birikir, hiç bitmez.

Güneş batmış, ay doğmuş. Bubu çömleğine sarılıp tatlı tatlı uyurken, rüyasında bal nehirlerinde kayıkla gezer, dostlarıyla şarkı söylermiş. Sabah olunca hepsi kalkar, yeni bir güne birlikte gülümserlermiş.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Tatlı bal yiyenler tatlı rüyalar görsün. Dostluk arısı başına konsun. 🍯