Yalnız Bulut Pamuk

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Çok uzaklarda, uçsuz bucaksız bir gökyüzünde, küçük bir bulut yaşarmış. Adı Pamuk imiş.

Pamuk, gökyüzünün en beyaz, en yumuşacık bulutuydu. Tıpkı adı gibi, pamuk gibi kabarcıktı. Ama bir derdi varmış: hiç arkadaşı yokmuş.

Diğer bulutlar hep grup grup gezer, birbirlerine sokulur, fısıldaşırlarmış. Bazen kocaman, şişman bir bulut olup kucak kucağa dururlar, bazen de ince uzun şekillere girip gülerlermiş. Ama Pamuk, hep bir başına, gökyüzünün bir köşesinde süzülürmüş.

”— Keşke benim de arkadaşlarım olsa,” diye iç çekermiş Pamuk her sabah. Rüzgar onu ittikçe, yalnızca kendi gölgesi eşlik edermiş ona.

Bir gün, yaşlı ve bilge Rüzgar Dedesi Pamuk’un yanından geçerken onun öyle pencereli, sessiz süzüldüğünü görmüş.

”— Neden öyle üzgün süzülüyorsun, küçük Pamuk?” diye sormuş Rüzgar Dedesi. Sesi yaprakların hışırtısı gibi tatlıymış.

Pamuk omuz silkmış. “Kimse benimle oynamak istemiyor. Ben küçüğüm, önemli değilim. Diğer bulutlar büyük, gürültülü, neşeli… Ben ne işe yararım ki?”

Rüzgar Dedesi gülümsemiş. “Sen hiç onlara selam verdin mi?”

Pamuk düşünmüş. Gerçekten de, hiç denememiş. Diğer bulutların yanına gitmeye çekinmiş hep.

”— Görmedikleri için sana selam vermiyorlar,” demiş Rüzgar Dedesi nazikçe. “Çünkü sen hep uzakta duruyorsun. Yaklaş ve sen selam ver. Belki ilk adımı sen atmalısın.”

Pamuk biraz korkmuş. Ya gülüp geçerlerse? Ya küçük diye umursamazlarsa? Ama Rüzgar Dedesi’nin gözlerindeki sıcaklığı görünce cesaretini toplamış. Derin bir nefes almış, kabarmış, yavaşça diğer bulutlara doğru süzülmeye başlamış.

Yaklaşırken kalbi pır pır ediyormuş. Yanlarına varınca, titreyen bir sesle sormuş: ”— Selam… Ben Pamuk. Sizinle… sizinle oynayabilir miyim?”

Büyük bulutlar şaşkınlıkla bakmışlar. Sonra içlerinden en güleni, tombul bir bulut olan Gül, öne çıkmış.

”— Tabii ki oynayabiliriz!” demiş neşeyle. “Seni daha önce hiç görmemiştik! Neredeydın böyle?”

Pamuk’un gözleri parlamış. Kimse onunla dalga geçmemiş, kimse onu küçümsememiş.

”— Ben… hep orada, köşede duruyordum,” diye mırıldanmış Pamuk. “Siz beni fark etmediniz sandım.”

Gül gülümsemiş. “Birlikte olursak fark ederiz. Gel, bize katıl!”

Diğer bulutlar da Pamuk’u sevgiyle karşılamışlar. Hep beraber tanışmışlar: uzun ince Sırık, tombul tombul Lokum, her şeye gülen Pırpır… Hepsi farklı, hepsi kendine özgüymüş. Pamuk, her birinin kendine has bir güzelliği olduğunu görmüş ve artık yalnız hissetmemiş.

O günden sonra Pamuk, diğer bulutlarla dolaşmaya başlamış. Birlikte şekillere giriyorlarmış: bazen kocaman bir tavşan, bazen bir gemi, bazen bir kale oluyorlarmış. Aşağıdaki çocuklar onları gösterip ”— Bak, bir ejderha!” ya da ”— Bak, bir kelebek!” diye bağırırlarmış. Pamuk, hiç bu kadar eğlenmemişti. Kahkahası rüzgara karışırmış.

Ama bir gün, gökyüzünün altındaki tarlalar solmaya başlamış. Çiçekler başlarını eğmiş, buğdaylar sararmış, dereler kurumuş. Yeryüzü susuz kalmış.

Gül endişeyle bakmış. “Yağmur yağdırmamız lazım. Ama tek başıma yetemem.”

Diğer bulutlar birbirine bakmış. Hep birlikte kucak kucağa girmişler, koyulaşıp ağırlaşmışlar. Ama Pamuk bir kenarda durmuş, üzülmüş.

”— Ben çok küçüğüm,” demiş usulca. “Sizin kadar yağmur veremem. Yine de bir işe yaramıyorum.”

Gül ona dönmüş. “Sen ne diyorsun Pamuk? Senin damlaların da lazım! Her birimiz bir damla veriyoruz, sen de bir damla vereceksin. Senin damlan olmazsa, bir çiçeğe yetecek su eksik kalacak.”

Pamuk o an anlamış. Önemli olan ne kadar büyük olduğu değilmiş. Önemli olan, birlik olup bir şeyleri paylaşmasıymış.

Derin bir nefes almış, diğer bulutların yanına sokulmuş. Kabarmış, ağırlaşmış ve sonunda, tatlı tatlı damlalarını bırakmaya başlamış. Küçük, nazik, serin damlalar… Toprağa düşerken çiçekler başlarını kaldırmış, çocuklar aşağıda sevinçle bağırmış: ”— Yağmur yağıyor!”

O gün Pamuk, hayatının en güzel duygusunu yaşamış: birlikte yaratmanın tadını. Tek başına bir damlaydı, ama dostlarıyla birleşince, koca bir tarlayı yeşerten yağmura dönüşmüş. Küçük bir kız çocuğu, yüzünü gökyüzüne kaldırıp, ”— Sağ olun, bulutlar!” diye bağırmış. Pamuk, o küçük sese karşılık sevgiyle kabarcıklar saçmış.

Rüzgar Dedesi de uzaktan izlemiş olanları. Gülümsemiş ve fısıldamış gökyüzüne: ”— Gördün mü küçük Pamuk? İlk adımı sen atınca, bütün gökyüzü senin arkadaşın oldu.”

Yağmurdan sonra gökkuşağı belirmiş gökyüzünde. Pamuk, Gül ve diğer bulutlar, gökkuşağının altında gururla süzülmüşler. Artık Pamuk yalnız değildi. Bir ailesi, bir yeri, bir görevi vardı.

Ve her akşam, güneş batarken, Pamuk arkadaşlarıyla birlikte pembeleşir, kızarırmış. Birlikte olmak, en güzel batışı bile daha tatlı yaparmış.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Pamuk bulut olup gökyüzüne yayıla. Yalnız kalma, dosta yasla. Gözlerin tatlı rüyalar görsün. ☁️