Kıskanç Kardeşler Elif ve Emir

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Penceresinde sardunyalar olan şirin bir evde, iki kardeş yaşarmış. Biri Elif, diğeri Emir imiş.

Elif ile Emir, aynı anneye, aynı babaya, aynı evde doğmuşlardı. Ama birbirlerinden çok farklıydılar. Elif konuşkan, neşeli, herkese gülümseyen bir kızdı. Emir ise sessiz, dikkatli, elinden her iş gelen bir oğlandı. Biri şarkı söylerken, diğeri yapboz kurardı. Biri resim çizerken, diğeri kule dizerdi.

Birbirlerini çok severlerdi aslında. Ama bir dert varmış: birbirlerini kıskanırlarmış.

Anneye, “Bugün kimin resmi daha güzel?” diye sorarlarmış. Babaya, “Beni daha mı seviyorsun?” diye dert yanarlarmış. Birinin eline bir oyuncak geçse, ötekinin yüzü asılırmış. Biri ödüllendirilse, diğeri küser, odasına çekilirmiş.

”— Anne, Elif’in boyası benimkinden daha parlak! Neden onunki daha güzel?” diye dert yanarmış Emir.

”— Baba, Emir’in kulesi benimkinden yüksek! Neden o daha yükseğe çıkarabiliyor?” diye üzülürmüş Elif.

Annesi onları dizine alır, saçlarını okşarmış. ”— Her biriniz kendine özgüsünüz,” dermiş. “Elif’in boyası güzel, çünkü o renkleri sever. Emir’in kulesi sağlam, çünkü o yapı sever. İkiniz de değerlisiniz.”

Ama bu sözler, kıskançlık bulutunu dağıtmaya yetmezmiş. İki kardeş, birbirine küser, odalarına çekilir, kimse kimseyle konuşmazmış. Ev, sessizlik ve küskünlük doluymuş.

Bir gün anne babaları, onları bahçeye çağırmış. Bahçenin köşesinde, yıllardır boş duran eski bir ağaç ev varmış. Çatısı eskimiş, basamakları çürümüş, camları toz içinde kalmış.

”— Bu ağaç evi sizin için onarmak istiyoruz,” demiş babaları. “Ama bir şartım var: İkinizin de ellerinden geleni yapacak, birlikte çalışacaksınız. Tek başına değil.”

Elif ile Emir birbirine bakmış. Birlikte mi? Ama birbirlerinden nefret etmiyorlar mıydı… Hayır, nefret etmiyorlardı aslında. Sadece kıskanıyorlardı.

”— Peki,” demişler ikisi birden, sonra birbirlerine şüpheyle bakarak.

Ertesi sabah başlamışlar. Emir, çürük basamakları sökmüş, yenilerini çakmaya koyulmuş. Çekiç elinde, çivi dişinde, ter içinde kalmış. Elif de eski camları silmiş, perdeleri yıkamış, duvarları renklendirmeye başlamış.

Ama işte bir sorun varmış: Emir basamakları çakarken, onların hizasını ölçmek için birinin yukarıdan bakması lazımmış. Elif resim yaparken, ellerini boyamadan birinin tualleri tutması gerekiyormuş.

Birlikte çalışmak zorundaymışlar. Ama ikisi de inadından, inadından konuşmuyormuş.

Sonunda Emir dayanamamış. ”— Elif, şu basamağın hizası doğru mu?”

Elif şaşırmış. Kardeşi ona yardım mı istiyordu? ”— Bir bakayım,” demiş temkinli. Basamağı incelemiş. “Biraz yüksek. Bir tık aşağı al.”

Emir dinlemiş, basamağı indirmüş. Mükemmel hizalanmış. İkisi de memnun, ama göstermemeye çalışıyorlarmış.

Öğleye doğru, Elif duvarı boyarken, fırçası kayıp duvara büyük bir leke olmuş. Gözleri dolmuş. ”— Her şeyi mahvettim!” diye ağlamış.

Emir, ilk başta gülümsemiş (kıskançlık kalbi bir an sevinmiş). Ama sonra kız kardeşinin gözyaşlarını görünce, kalbi sızlamış. Elindeki zımbayı bırakıp yanına gitmiş.

”— Mahvetmedin,” demiş nazikçe. “Bak, o lekeyi bir bulut yapabiliriz. Sonra üstüne kuş çizeriz.”

Elif şaşkınlıkla bakmış. Emir, eline bir fırça almış, lekenin üstüne beyaz çizgiler çekmiş, yuvarlak bir bulut ortaya çıkarmış. Sonra Elif’in elinden tutmuş, ona da fırçayı uzatmış.

”— Sen kuşları çiz, sen daha iyi çizersin,” demiş.

Elif, gülümseyerek kuşlar çizmiş. İki kardeş, omuz omuza, duvarı beraber renklendirmiş. Birinin gücü, diğerinin yeteneğiyle birleşmiş. Emir’in sağlam basamakları, Elif’in renkli resimleriyle ağaç ev büyüleyici bir yere dönüşmüş.

Öğleden sonra, güneş tepedeyken, ikisi de yorgun düşmüş. Çimenlere uzanmışlar, gökyüzüne bakmışlar. Elif, ”— Sence bulutlara ne oldu?” diye sormuş. Emir, ”— Bir bulut sülale oldular sanırım,” demiş. İkisi de gülmüş. Bu, haftalardır attıkları ilk birlikte kahkahaymış.

Akşam olunca, anne babaları gelip ağaç evi görmüş. Hayretle ve gururla bakmışlar.

”— Ne kadar güzel olmuş!” demiş anneleri. “Siz bunu nasıl başardınız?”

Elif ile Emir birbirine bakmış. Bir an, o eski kıskançlık kalplerine dokunmuş. Ama sonra gülümsemişler.

”— Birlikte çalışınca,” demiş Emir, “benim yapamadığım şeyi Elif yaptı. Elif’in yapamadığını ben yaptım. Birbirimizi tamamladık.”

Elif başını sallamış. “Kıskançlık yerine, kardeşimi yanımca hissettim. Daha güzeldi.”

O günden sonra Elif ile Emir, hâlâ bazen tartışır, bazen birbirlerine kızarlarmış. Kardeşlik öyledir çünkü. Ama artık kıskançlık değil, paylaşmak kalplerindeymiş. Birinin sevinci, ötekinin sevinciymiş. Birinin başarısı, ikisinin gururuymuş.

Çünkü öğrenmişlerdi: Kıskançlık, birini yukarı çıkarırken ötekini aşağı iter. Ama işbirliği, ikinizi birden yukarı taşır. Ve kardeş, ömür boyu yanında kalacak en değerli hazinedir.

Ağaç ev, yıllar boyu bahçelerinde kalmış. İçinde çocuk kahkahaları, fısıldaşmalar, gizli anılar birikmiş. Ve her akşam, Elif ile Emir, penceresinden o eve bakıp gülümsermiş.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Kardeşin yanında, kıskançlık kalbinden silinsin. Tatlı rüyalar görsün gözlerin. 🌳