Büyükannenin Sihirli Battaniyesi

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Küçük bir köyde, cıvıl cıvıl bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Elif imiş.

Elif’in en sevdiği yer, köyün kenarındaki bahçeli küçük evde oturan büyükannesinin yanıymış. Büyükanne, beyaz saçlı, gülümseyen gözlü, sesi sıcak bir şarkı gibi tatlı bir kadıncıkmış. Her sabah Elif’i görmeye gelirmiş, ona çiçeklerinden toplar, cevizinden, üzümünden verirmiş.

Bir sonbahar günü, Elif hastalanmış. Öksürük tutmuş, yataktan çıkamaz olmuş. Büyükannesi onun yanına gelmiş, alnını eliyle yoklamış. “Canım torunum,” demiş usulca. “Senin için bir şey yapacağım. Bir şey ki, seni hep sıcak tutsun, hep beni hatırlatsın.”

Büyükanne, eski sandığını açmış. İçinden yün çıkarmış; bir kırmızı, bir mavi, bir sarı, bir yeşil… Hepsi birbirinden güzel renkler. Elif yataktan gözlerini kısarak sormuş: “Büyükanne, ne yapıyorsun?”

”— Sana bir battaniye dokuyorum canım,” demiş büyükanne. “Ama bu, sıradan bir battaniye olmayacak. Her düğümünde, sana bir anımı saklayacağım.”

Büyükanne iğnesini eline almış, yünleri birbirine dolamaya başlamış. Her düğüm atışında, bir hikaye anlatırmış Elif’e.

”— Bu kırmızı düğüm,” demiş büyükanne, ilk düğümü atarken, “senin doğduğun günü saklar. O gün baharın ilk günüydü. Sana baktığımda, kalbim bir gelincik tarlası gibi açıldı. Ağladın, ben de seni kucağıma aldım, ilk kokunu içime çektim. O an, dünyanın en mutlu insanı oldum.”

Elif gülümsemiş. O anı hatırlamıyordu, ama büyükanne anlatınca sıcacık gelmiş içine.

”— Bu mavi düğüm,” demiş büyükanne, ikinci düğümü atarken, “senin ilk adımını attığın gündür. Tutunduğun, sendeledin, düştün, kalktın. Sonunda bana doğru yürüdün. Yüzünde koca bir zafer gülümsemesi vardı. O gün, cesaretini gördüm.”

Elif, gözlerini kapatmış, o günü hayal etmeye çalışmış. Küçük ayakları, annesinin dizine basarken… Sıcak bir his yayılmış göğsüne.

”— Bu sarı düğüm,” demiş büyükanne, üçüncü düğümü atarken, “senin ilk kelimeni söylediğin gündür. ‘Anne’ dedin. Sonra bana döndün, ‘Büyo’ dedin. ‘Büyükanne’ diyememiştin, ama ben seni işittim. O gün, sesin kalbime işlendi.”

Elif kahkaha atmış. “Büyo mu demişim?”

”— Büyo demiştin,” diye gülümsemiş büyükanne. “Hâlâ kulağımdadır.”

”— Bu yeşil düğüm,” demiş büyükanne, dördüncü düğümü atarken, “seninle bahçeye ilk ektiğimiz tohumdur. Domates tohumuydu. Her gün suladık, bekledik. Bir sabah baktık, küçük yeşil bir filiz çıkmış topraktan. Sen o kadar sevindin ki, hop hop zıpladın. ‘Büyükanne, büyüyor!’ diye bağırdın.”

Günler geçmiş, büyükanne her gün birkaç düğüm daha atmış, her birine bir anı iliştirmiş. İlk gözyaşı, ilk yağmurda ıslanma, ilk kar tanesi, ilk gökkuşağı… Elif, yatağında yatarken bu hikayeleri dinlemekten büyük zevk alırmış. Hasta olduğunu bile unuturmuş.

”— Bu mor düğüm,” demiş büyükanne bir akşam, “senin bana ‘seni seviyorum’ dediğin gündür. Daha yeni konuşmaya başlamıştın. ‘Seni bebiyorum’ dedin. O kadar güzeldi ki, gözlerim doldu.”

Elif’in gözleri de dolmuş. “Büyükanne,” demiş usulca, “bu battaniye gerçekten sihirli mi?”

Büyükanne gülümsemiş, battaniyeyi Elif’in üstüne örtmüş. “Sihirli canım,” demiş. “Çünkü bu battaniyede benim sevgim var. Her düğüm, sana verdiğim bir öpücük, bir sarılış. Nerede olursan ol, üstünde bu battaniye varken, ben hep yanındayım.”

Elif battaniyeyi kavuşturmuş. Gerçekten sıcacıkmış. Sadece yünden değil, sevgiden, anılardan, hatıralardan sıcacıkmış. Gözlerini kapatınca, her düğüm bir film şeridi gibi geçmiş gözünün önünden: doğum, ilk adım, ilk kelime, bahçe, gökkuşağı… Hepsinde büyükanne varmış. Hepsinde sevgi varmış.

O gece, Elif çok güzel uyumuş. Rüyasında büyükanneyle el ele yürümüş, gelincik tarlasında koşmuş, bahçelerinde domates toplamış. Sabah uyandığında, öksürüğü azalmış, gözleri pırıl pırılmış.

”— Büyükanne!” diye seslenmiş. “Bugün daha iyiyim!”

Büyükanne kapıdan girmiş, gülümsemiş. “Biliyorum canım. Sevgi, her derdin ilacıdır.”

Günler içinde Elif tamamen iyileşmiş. Ama o battaniyeyi bir daha bırakmamış. Geceleri üstüne örtür, gündüzleri yatağının ucuna koyarmış. Ne zaman üzülse, korksa, yalnız hissetse, battaniyeyi sımsıkı tutar, düğümleri sayarmış. Her düğüm ona bir anı, bir sevgi fısıldarmış.

Yıllar geçmiş, Elif büyümüş. Çocuklar olmuş. Bir gün kendi kızı hastalanınca, Elif o battaniyeyi dolaptan çıkarmış. Kızının üstüne örtmüş, düğümleri saymış, her birinin hikayesini anlatmış.

”— Bak kızım,” demiş. “Bu battaniye büyükannenin ellerinden geldi. Her düğüm bir anı, her anı bir sevgi. O beni hiç yalnız bırakmadı. Şimdi de seni bırakmayacak.”

Kızı battaniyeyi kavuşturmuş, gözlerini kapatmış. Ve Elif, büyükannesinin sesini duyar gibi olmuş: Sevgi, her derdin ilacıdır canım. Nerede olursan ol, ben hep yanındayım.

Büyükanne çoktan göçmüştü belki. Ama o battaniyenin her düğümünde, her anısında, her sevgi katmanında yaşıyordu. Ve yaşayacaktı. Çünkü sevgi, ipliklerden sağlamdır; yıllar geçse de, düğümleri çözülmez.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Yatanlar kalksın, oturanlar parmaklarıyla sayısın. Sevgi kuşu başına konsun, sıcacık battaniye üstüne örtülsün. 🧶