Korkutan Gölgeyi Seven Çocuk

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Küçük bir kasabada, tatlı yüzlü bir çocuk yaşarmış. Adı Deniz imiş.

Deniz, gündüzleri çok neşeli bir çocukmuş. Parkta koşar, top oynar, kuşlara seslenirmiş. Ama güneş batıp da akşam çöktü mü, küçük kalbi küt küt atmaya başlarmış. Çünkü Deniz’in tek bir korkusu varmış: Gölgesi.

Her akşam, lamba yandığında, duvarda beliren o siyah şekil Deniz’i ürkütürmüş. Gölge uzadıkça ürküsü büyür, küçüldükçe yüreği sıkışırmış. Bir akşam yatakta yatarken, lambanın ışığı perdenin arasından süzülmüş ve gölge tavana doğru uzanmış. Deniz yorganı başına çekmiş, titreyerek annesini çağırmış.

”— Anne! Gölge geliyor! Büyüyor!”

Annesi gülümseyerek yanına gelmiş, saçlarını okşamış. “Canım, o sadece gölge. Sana bir şey yapmaz.”

Ama Deniz inanmamış. Gölgenin bir gün onu kovalayacağından, yokluğunda fısıldayacağından korkarmış.

Bir gece, Deniz uyuyamamış. Yataktan çıkmış, usulca odasında dolaşmaya başlamış. Lambayı biraz açmış, biraz kapatmış. Gölge büyümüş, küçülmüş, büyümüş, küçülmüş… Birden Deniz, bir şey fark etmiş: Gölge, onun ne yaparsa aynısını yapıyormuş. Eli kaldırınca o da kaldırıyor, zıplayınca o da zıplıyormuş.

”— Sen… beni taklit mi ediyorsun?” diye fısıldamış Deniz.

Ve o an, inanılması bir şey olmuş. Gölge, duvarda hafifçe eğilmiş, sanki selam veriyormuş gibi.

Deniz’in gözleri büyümüş. “Sen… sen konuşabiliyor musun?”

Gölge, bu kez başını sallamış. Sesi yokmuş ama hareketleri çok netmiş. Deniz, yavaş yavaş korkusunun azaldığını hissetmiş. Merak, korkunun yerini almaya başlamış.

”— Ben sana kızdığını sanıyordum,” demiş Deniz usulca. “Beni korkuttuğunu sanıyordum.”

Gölge, ellerini kalbine götürmüş, sonra yavaşça Deniz’e doğru uzanmış. Sanki “Ben seni asla incitmek istemezdim” diyormuş gibi.

Deniz bir adım atmış. Sonra bir adım daha. Elini uzatmış, gölgenin eline dokunmak istemiş. Parmakları duvara değince gölge de onun parmaklarına değmiş.

”— Sen benim dostum musun?” diye sormuş Deniz.

Gölge, neşeyle zıplamış. Sanki “Evet! Her zaman!” diyormuş gibi.

O andan itibaren Deniz, gölgesiyle konuşmaya başlamış. Ona ad bile koymuş: Gölgeç. Her akşam lambayı açar, Gölgeç’e gününün nasıl geçtiğini anlatırmış. Gölgeç de onu dikkatle dinler, bazen seviniyor, bazen hüzünleniyormuş gibi görünürmüş.

Bir akşam Deniz, arkadaşına sormuş: “Gölgeç, gündüzleri neden kayboluyorsun?”

Gölgeç, güneşi gösteren bir hareket yapmış. Sonra kendi üstüne kapanmış, yeniden açılmış. Deniz anlamış: Güneş çok parlaktır, gölgeyi saklar. Ama bu, gölgenin gittiği anlamına gelmez; sadece görünmez olur. Geceleri, ışık yanınca, yine ortaya çıkar.

”— Yani sen hiç gitmedin, öyle mi?” diye sormuş Deniz, gözleri parlayarak.

Gölgeç, coşkuyla başını sallamış.

Deniz’in içi ısımış. O güne kadar gölgesinin onu terk ettiğini sanırmış. Halbuki gölge, gündüzleri de onunla imiş; sadece görülmemesi için saklanıyormuş.

”— Özür dilerim,” demiş Deniz. “Senden korktuğum için. Sen hep benimleydin, ben seni görmedim bile.”

Gölgeç, şefkatle eğilmiş. Affetmiş, tabii ki affetmiş. Çünkü dostlar böyledir; kızsa da sever, üzülse de yanında kalır.

O geceden sonra Deniz, bir daha gölgesinden korkmamış. Tam tersine, akşamları onu görmek için sabırsızlanır olmuş. Gündüzleri güneşin altında yürürken, ayaklarının dibindeki siyah şekle gülümser, “Merhaba Gölgeç!” diye fısıldarmış. İnsanlar Deniz’e tuhaf bakarmış ama o aldırış etmezmiş.

Bir gün, parkta küçük bir kız ağlarmış. “Gölge, gölge!” diye sızlanırmış. Annesi teselli etmeye çalışıyormuş ama küçük kız korkuyormuş.

Deniz yanına gitmiş, eğilmiş. “Ben de eskiden gölgeden korkuyordum,” demiş nazikçe. “Ama sonra bir şey öğrendim.”

Küçük kız gözlerini silmiş. “Ne öğrendin?”

Deniz gülümsemiş, gölgesine bakmış. “Gölge, en yakın dostun. Seni hiç yalnız bırakmıyor. Baksana…” Elini kaldırmış, gölgesi de kaldırmış. “Ben güldüğümde, o da gülüyor. Ben koştuğumda, o da koşuyor. Yani aslında gölge, kendimin bir parçası.”

Küçük kız, usulca elini kaldırmış. Gölgesi de kaldırmış. Bir an korkmuş, sonra gülümsemiş. “Gerçekten de beni taklit ediyor!”

”— Evet,” demiş Deniz. “Çünkü seni seviyor.”

O gün, parkta iki çocuk, gölgeleriyle oynamaya başlamış. Bir kelebek yapmışlar gölgelerinden, bir tavşan, bir çiçek… Güneş batana kadar gülmüşler, koşmuşlar, zıplamışlar.

Ve o günden sonra, o kasabada gölgesinden korkan hiçbir çocuk kalmamış. Çünkü Deniz, herkese aynı şeyi anlatırmış: Gölgen senin dostundur. Seni hiç yalnız bırakmaz.

Göklerde ay doğmuş, yıldızlar kırılmış. Deniz, tatlı tatlı uyurken, Gölgeç de onunla birlikte uyurmuş. Sabah olunca ikisi de uyanır, yeni bir maceraya birlikte atılırmış.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Yatanlar kalksın, kalkanlar yatsın. Cesaret kuşu başına konsun. 🌟