Korkak Aslan Yavrusu

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Uzak bir savanada, altın sarısı otların arasında bir aslan ailesi yaşarmış. Babası, ormanın saygın kralıymış; annesi zarif ve güçlü bir dişi aslanmış; ikisinin de kükremesi, dağları titretirmiş.

Bu ailenin bir yavruları varmış. Adını Barış koymuşlar. Barış, öteki yavru aslanlar gibi altın tüylü, kocaman gözlü, sevimli bir yavruymuş. Ama bir derdi varmış: Barış kükremeyi bir türlü öğrenememiş.

Kardeşleri kükrer, o yutkunurmuş. Annesi “Hadi canım, kükre!” dese, Barış ağzını açar, ama çıkan ses “miyav” gibi zayıf bir tıs tıs olup havada dağılırmış. Diğer yavrular güler, Barış kulaklarını indirip kayalıkların ardına saklanırmış.

Bir akşam, güneş batarken, Barış kayalığın tepesinde oturuyormuş. Birden arkasında dev bir gölge uzamış. Barış donup kalmış. Kalbi küt küt atmış. O gölgenin bir canavar olduğunu sanmış. Geri geri gitmiş, taşların ardına saklanmış. Sonra usulca bakmış; gölge de onunla birlikte hareket etmiş. Bir daha bakmış; yine aynı. Barış’ın gözleri büyümüş. O beni takip ediyor! diye düşünmüş.

Annesi yanına gelmiş, gülümsemiş. “Barış,” demiş nazikçe, “bu senin gölgen. O sana zarar vermez.”

”— Ama… ama çok büyük!” demiş Barış titreyerek.

”— Çünkü güneş senin arkanda,” demiş annesi. “Gölge, seni büyütür gösterir. Aslında o, sadece sensin.”

Barış inanamamış. Gölgesinden hâlâ korkar, akşam olunca kayalıklara sığınır, kardeşlerinin oyunlarına katılamaz olmuş. “Ben aslan değilim,” diye düşünürmüş içinden. “Ben korkak biriyim.”

Bir gün, savananın kenarındaki çalılıklardan acıklı bir çığlık gelmiş. Barış kulaklarını dikmiş. Ses, çok ince, çok zayıfmış. Merakla yaklaşmış. Çalılıkların arasında bir fare varmış. Küçük, gri, titreyen bir fare. Ayağı, dikenli bir diken çalısı arasına sıkışmış.

Fare, Barış’ı görüp daha çok korkmuş. “Lütfen,” demiş cılız sesiyle, “beni yeme!”

Barış şaşırmış. “Ben seni yemem,” demiş usulca. “Ben… Ben aslanlarımdan biri bile değilim aslında.”

Fare gözlerini kırpıştırmış. “Neden?”

”— Kükremiyorum,” demiş Barış, gözlerini yere indirerek. “Kardeşlerim kükrer, ben ses çıkaramam. Gölgemden bile korkuyorum. Korkak bir aslanım ben.”

Fare bir an düşünmüş. “Ama,” demiş, “şu an bana yardım etmeye geldin. Korkak olan, birine yardım etmeye gelir mi sence?”

Barış donakalmış. Doğruydu. Çığlığı duyunca, korkusunu bir kenara bırakıp koşmuştu buraya. “Belki,” demiş fareye, “belki de haklısın.”

Barış, dikkatle diken çalısını aralamış. Tırnaklarını -henüz küçüktüler ama- kullanarak dalları bükmüş. Fare, yavaşça ayağını çekip çıkarabilmiş. Sonra fare, Barış’ın patisine konmuş minnetle.

”— Teşekkür ederim,” demiş. “Adım Fındık. Senin adın ne?”

”— Barış.”

”— Barış,” demiş Fındık, “ben de küçüğüm. Herkes beni ezer, geçer. Ama bir gün, ben de birine lazım olurum diye umuyorum. Belki de bugün, senin kalbinin ferahlamasına lazım oldum.”

Barış gülümsemiş ilk kez günlerdir. Fındık’la konuşmaya başlamışlar. Barış ona savanayı, kayalıkları, gökyüzünü anlatmış. Fındık ona çalılıkların ardındaki yaşamı, toprağın altındaki tünelleri, küçük dünyasını anlatmış. İkisi de birbirinden farklıymış; ama birbirini dinlemişler.

Tam o sırada, gökyüzü kararmış. Bulutlar toplanmış. Şimşek çakmış. Barış irkilmiş. Fırtına! diye geçirmiş içinden. Eski korkusu yine kabarmış.

Ama Fındık titremiş. “Barış,” demiş fısıltıyla, “ben fırtınadan çok korkarım. Sesi beni felç eder. Bana eşlik eder misin?”

Barış bir an durmuş. İçinde korku varmış, evet. Ama Fındık, ona ihtiyaç duyuyormuş. Barış dikleşmiş. “Gel,” demiş, “yanımda ol. Ben seni korurum.”

Fare, aslanın sıcak tüylü göğsüne sığınmış. Barış onu kuyruğuyla sarmış. Şimşek çaktıkça, Barış kalbinin atışını duyumsamış. Şimdi güçlü olmam lazım, diye düşünmüş. Fındık bana güveniyor.

Ve o an, göğsünün derinliklerinden bir şey kabarmış. Bir ses, bir güç, bir his. Barış ağzını açmış. Bu kez “miyav” değil, kocaman bir kükreme çıkmış ağzından. Savanayı titretmiş. Kayalıklar yankılanmış. Bulutlar bile dağılır gibi olmuş.

Barış kendine şaşırmış. Ben mi kükrüdüm? Gerçekten de o kükrümüştü. Gözleri büyümüş. Fındık gülümsemiş.

”— İşittin mi?” demiş Fındık. “Sen kükremiyorsun. Sen korumak için kükremiyorsun. Kükreme, güçten değil, kalpten gelir.”

Barış anlamış. Tüm o zamanlar korktuğu için sesi çıkmıyormuş. Kimseyi korumaya çalışmadığı için. Ama bugün, küçük bir fareye yardım etmek için, içinden bir cesaret yükselmiş. İşte o cesaret, onun sesini bulmasını sağlamış.

Fırtına geçmiş. Güneş çıkmış. Barış ve Fındık kayalığın tepesine çıkmışlar. Aşağıda, ailesi onları bekliyormuş. Annesi gururla bakmış. Babası başını sallamış. Kardeşleri şaşkınlıkla bakakalmışlar.

Barış bir daha kükremiş. Bu kez daha güçlü, daha içten. Savana yankılanmış. Gölgesi de uzamış akşam güneşinde. Barış bu kez gölgesinden korkmamış. Gülümsemiş ona. Sen de benim bir parçamsın, demiş içinden. Korktuğum yanım. Ama artık seninle barışığım.

O günden sonra, Barış savananın en cesur aslanı olmamış. Çünkü o, artık cesareti “korkmamak” sanmıyordu. Cesaretin, korktuğu halde doğru olanı yapma olduğunu öğrenmişti. Ve küçük Fındık, hep yanında kaldı. Aslanla fare, en beklenmedik dostluğu kurdular. Çünkü Barış Fındık’a, “Bana cesaret verdin” dedi; Fındık da Barış’a, “Sen bana güvendin, o yüzden cesaretlendim” dedi.

Bazen en küçük olan, en büyük kalbi taşır. Bazen en korkan, en yiğit olur. Çünkü cesaret, kalbin içinden gelir; gölgen değil, ışığın peşinden yürümektir.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Yatanlar kalksın, korkanlar cesaret bulsun. Gökyüzünden yıldız, gönlünden fer dökülsün. 🦁