Cesur Kuzu Mimi

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Yeşil yeşil otlarla kaplı, papatyalarla bezeli bir çayırda, küçük bir kuzu yaşarmış. Adı Mimi imiş.

Mimi, bembeyaz yünlü, körpecik bir kuzuydu. Gözleri boncuk gibi parlar, kıvrım kıvrım yünü güneşte pırıldarmış. Bir de öyle tatlı, ince bir meeeeesi varmış ki, duyan herkes gülümsermiş.

Mimi’nin en sevdiği şey, suymuş.

Derelerin kenarında oynar, serin sulara tık tak tık tak toynaklarını vururmuş. Su sıçrayınca kahkaha atar, annesi Maye onu gülen gözlerle izlermiş.

”— Su ne güzel bir şey anne!” dermiş Mimi. “Şırıl şırıl akıyor, pırıl pırıl parlıyor!”

Ama bir şey varmış: Mimi, derin sulardan korkarmış. Çayırın kenarından geçen o büyük, lacivert deniz, onu ürkütürmüş. Dalgalar kükredikçe, rüzgar ıslık çaldıkça, Mimi annesinin yanına saklanırmış.

”— Anne, deniz çok büyük,” diye titrermiş. “Ya beni yutarsa? Ya dibine çökersem?”

Annesi Maye, onu nazikçe yalar, sakin sakin konuşurmuş. “Deniz büyük, evet. Ama sen her zaman kıyıda kalırsan, ona düşman olmazsın. Onu saygıyla uzaktan sevebilirsin.”

Mimi başını sallarmış, ama içi hâlâ korkuyla dolar, denize sırtını dönermiş.

Bir sıcak yaz günü, Mimi yine derenin kenarında oynuyormuş. Kelebeklerle yarışıyor, kurbağalarla şakalaşıyormuş. Birden, çok hafif bir ses duymuş. Birinin ağladığı gibi… Acı ve ince bir ses.

Mimi kulak kabartmış. Ses, denizin sığ bir koyundan, kayaların arasından geliyormuş. Çekinerek yaklaşmış. Kayaların arasında, küçük bir su birikintisinde, minnacık bir balık çırpınıyormuş.

Bir balık yavrusu. Yüzüğü kadar küçük, pulları gümüş gibi parıldayan, gözleri kocaman ve korku dolu bir balık.

”— Anne! Annem nerede?” diye ağlıyormuş balık yavrusu. “Bir dalga beni buraya attı! Su azalıyor! Kuruyacağım!”

Mimi’nin kalbi sıkışmış. Bakmış, balık yavrusunun bulunduğu su birikintisi gitgide azalıyor. Güneş çektikçe küçülüyor. Eğer bir şey yapmazsa, balık kuruyacakmış.

Ama denizin dibini göremiyor, dalgalar hâlâ küküyor, lacivert su derin ve karanlıkmış. Korkusu Mimi’yi dondurmuş.

”— B-ben denize giremem,” diye fısıldamış. “Ben korkuyorum…”

Balık yavrusu hıçkırıklarla ağlamış. Mimi onun gözlerine bakmış. O gözlerde kendisini görmüş: küçük, korkmuş, yardıma muhtaç bir kalp.

O an Mimi annesini hatırlamış. Korkmak ayıp değil, demişti annesi. Ama bazen, sevdiğimiz biri tehlikedeyken, kalbimiz bize cesaret verir.

Mimi derin bir nefes almış. Bacakları titriyormuş, kalbi güm güm atıyormuş. Ama yine de ileri adım atmış.

”— B-ben sana yardım edeceğim,” demiş balık yavrusuna. Sesi titriyordu, ama sözü sapasağlamdı.

Kayalara tırmanmış, gagasını — yani ağzını — usulca suya daldırmış. Balık yavrusunu, ağzının içinde, ıslak ve nazik bir biçimde taşımaya başlamış. Toynakları kayaların üzerinde kayıyormuş, ama vazgeçmemiş.

Bir adım, bir adım, bir adım… Nihayet denizin kenarına varmış. Bağını denize daldırmış, balık yavrusunu usulca serin suya bırakmış.

Minik balık, bir an şaşırmış, sonra kuyruğunu çırpıp derinlere dalmış. Mimi nefes nefese kıyıya çökmüş. Bacakları titriyor, kalbi ağzındaymış.

Birden, sudan annesi kadar büyük, gümüş bir balık fırlamış. Balık anne, yavrusunu kucaklamış, gözlerinden yaşlar boşanmış.

”— Yavrum! Beni buldun!” diye ağlamış balık anne. Sonra başını sudan çıkarıp Mimi’ye bakmış. “Sen… sen benim yavrumu kurtardın! Küçücüksün, denizden korkuyorsun, ama yine de geldin. Sana nasıl teşekkür edeceğim?”

Mimi gülümsemiş, hâlâ titriyordu. “Ben… ben sadece doğru olanı yaptım. Korkuyordum, ama arkadaşınız yardım bekliyordu.”

Balık anne, yavrusuyla birlikte suyun içinde bir daire çizmiş. “Bil ki,” demiş, “deniz seni korkuttu diye sana düşman olmadı. Bugün sen onun kıyısında, bir kalbinin sıcaklığıyla, bir hayat kurtardın. Deniz seni hatırlayacak.”

O günden sonra Mimi, denizden hâlâ çekinirmiş. Ama artık o korku, onu durduran bir duvar değilmiş. Ona saygı öğreten bir öğretmendi. Ve her sabah, derenin kenarında balık yavrusuyla görüşür, suya “günaydın” der, gülümsermiş.

Çünkü öğrenmişti: Cesaret, korkmamak değil. Korktuğun halde, kalbinin sana fısıldadığı doğru şeyi yapabilmektir.

Annesi Maye, onu uzaktan izler, gururla gülümsermiş. “Benim küçük kahramanım,” diye fısıldarmış rüzgara. Ve rüzgar, bu sözü çiçeklere, kelebeklere, tüm çayıra yaylarmış.

Bir masal da sana, bir masal da bana. Cesaretin başına taç olsun, korkun tuzağa dönüşmesin. Tatlı rüyalar görsün gözlerin. 🐑